Γιατί ύστερα από τόσες δεκαετίες η Φυλή εξακολουθεί να εξαρτάται οικονομικά από τα απορρίμματα της Αττικής; Πού πηγαίνουν τα αντισταθμιστικά χρήματα και γιατί δεν δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την επόμενη ημέρα;
Η συζήτηση για το οριστικό κλείσιμο της χωματερής στη Φυλή επικεντρώνεται συνήθως στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, στις δικαστικές αποφάσεις και στις ευθύνες της Περιφέρειας. Υπάρχει, όμως, μια άλλη διάσταση που σπάνια συζητείται δημόσια. Η οικονομική εξάρτηση του Δήμου από τη λειτουργία του συστήματος διαχείρισης απορριμμάτων.
Ο Δήμος Φυλής εισπράττει περισσότερα από 37 εκατομμύρια ευρώ ετησίως από τις σχετικές αντισταθμιστικές εισροές. Πρόκειται για ένα τεράστιο ποσό, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία ενός οικονομικά ισχυρού Δήμου, με δικές του παραγωγικές υποδομές, νέες θέσεις εργασίας και σταθερές πηγές εσόδων.
Πού καταλήγουν, όμως, αυτά τα χρήματα;
Αντί να μετατρέπονται σε παραγωγικές επενδύσεις, νέες υποδομές και οικονομική αυτοτέλεια, εξανεμίζονται σε μισθοδοσίες, απευθείας αναθέσεις, χορούς και πανηγύρια, ενοικιάσεις ακινήτων και οικοπέδων, καθώς και σε πλήθος άλλων δαπανών που δεν δημιουργούν αναπτυξιακή προοπτική για τον τόπο.
Ασφαλώς, ένας Δήμος έχει λειτουργικές ανάγκες και υποχρεώσεις. Το ζήτημα, όμως, είναι οι προτεραιότητες. Πόσα χρήματα από αυτές τις τεράστιες εισροές κατευθύνονται σε επενδύσεις που θα αποδώσουν καρπούς για τις επόμενες δεκαετίες;
Δεν έχουμε δει ένα αντίστοιχης κλίμακας επενδυτικό πρόγραμμα με ίδιους πόρους του Δήμου. Δεν έχουμε δει μια οργανωμένη στρατηγική αξιοποίησης της δημοτικής περιουσίας, δημιουργίας παραγωγικών δραστηριοτήτων και εξασφάλισης νέων, ανεξάρτητων εσόδων.
Αντίθετα, η οικονομική λειτουργία του Δήμου φαίνεται να έχει προσαρμοστεί στην ύπαρξη της χωματερής και στα χρήματα που αυτή εξασφαλίζει.
Εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο πολιτικό ερώτημα. Μήπως καμία από τις δημοτικές διοικήσεις που πέρασαν από τη Φυλή δεν θέλησε πραγματικά να προετοιμάσει τον τόπο για την οικονομική πραγματικότητα που θα ακολουθήσει το οριστικό κλείσιμο του ΧΥΤΑ;
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις πραγματικές προθέσεις κάθε Δημάρχου. Μπορούμε, όμως, να κρίνουμε το αποτέλεσμα δεκαετιών. Και αυτό είναι ότι η οικονομική απεξάρτηση από τη χωματερή δεν έγινε ποτέ συγκεκριμένος στόχος με μετρήσιμα αποτελέσματα.
Το κλείσιμο του ΧΥΤΑ δεν είναι μόνο περιβαλλοντική διεκδίκηση. Είναι και ζήτημα οικονομικής μετάβασης. Απαιτεί πολυετές σχέδιο, επενδύσεις, αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και δημιουργία μιας νέας οικονομικής βάσης.
Η Φυλή δεν μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και ταυτόχρονα να βλέπει τους οικονομικούς πόρους που αυτή αποφέρει να καταναλώνονται χωρίς να δημιουργούν ένα διαφορετικό αύριο.
Οι δημοτικές διοικήσεις που διαχειρίστηκαν αυτά τα εκατομμύρια οφείλουν να απαντήσουν. Πού επενδύθηκαν; Ποιες υποδομές δημιουργήθηκαν; Ποιες νέες πηγές εσόδων εξασφαλίστηκαν για τον Δήμο;
Γιατί δεν μπορεί η χωματερή να αποτελεί επί δεκαετίες τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη του Δήμου και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη υποθήκη για το μέλλον του.
Τα 37 εκατομμύρια δεν έπρεπε απλώς να συντηρούν έναν Δήμο. Έπρεπε να έχουν δημιουργήσει έναν Δήμο που δεν θα έχει πλέον ανάγκη τη χωματερή.
Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της πολιτικής ευθύνης. Και γι' αυτόν τον απολογισμό οι δημότες δικαιούνται επιτέλους απαντήσεις.

